Lotte Feenstra

Het onvoltooide

Geef mij de grootsheid van het onvoltooide Het bijna-affe of juist het begin Het onontpopte en het onontplooide Gewoon, wegens geen tijd meer of geen zin De schoonheid van een ongestucte muur Van halve latexemmers in een schuur De hoop van hete ijzers in het vuur Laat mij niet aan het eind, maar middenin De poëzie van nog iets kunnen worden Niet aangeraakt door wanhoop of chagrijn Het resultaat nog lang niet aan de orde Maar wel dat het uitzonderlijk zal zijn De schoonheid van een niet geschreven brief Een niet ontloken lente met je lief Een toezegging, maar niet […]

Thuis

Die ochtend werd ik wakker in het huis Het huis waar ik met klei en knuffels speelde Op bed geheimen met vriendinnen deelde Met Thomas kuste, als er niemand thuis En nu, het was ruim dertig jaar nadien Ontwaakte ik weer in die meisjeskamer Met ogen dicht werd het steeds aangenamer Mijn plakboeken, mijn posters, ik werd tien De stappen op het slijtvaste parket Mijn moeder zong wat mistige coupletten Mijn vader ging zijn ‘kopi tubruk’ zetten De geur steeg op, de poes sprong op mijn bed Gordijnen open, bijna altijd scheen De zon, al was het nog zo regenachtig […]