Tekst zoekt muziek

Ben jij zanger of muzikant? Grasduin dan eens in Wietskes liedjesschuur en vind de tekst die bij je past.*

Nieuw!

Omdat ik niet wou weten

Gewoon
Omdat ik niet wou weten hoe het met je ging
Alleen om deze reden, kwam ik in de zoekmachine
En voerde daar je naam in, als vanzelf, en plotseling
Ontrolde zich op mijn naïeve beeldscherm een lawine
Jij, op hardloopschoenen in de dauw
Jij, bij borrel welbespraakt te wezen
Jij, met een dolfijn op Curacao
Jij, met tent en hond in de Vogezen
Dat borsthaar uit dat overhemd, dat losjes openhing
En dat, omdat ik niet wou weten hoe het met je ging

Uit desinteresse, zomaar, zocht ik jou eens op
Het netwerk kwam tot bloei en wist je overal te vinden
Je frisgroene verkering had wat van een opblaaspop
Het kon ook aan de foto liggen, die mij deed verblinden
Jij, met voetbalvrienden op terras
Jij, een onnavolgbaar feestje geven
Jij, weer onderweg met sportschooltas
Jij, mij nergens missend in je leven
Dineren in een Frans kasteeltje op een heuveltop
En dat, omdat ik niets wou weten, ach man, hou toch op

Gewoon
Omdat ik niet
Alleen
Omdat ik niet
Misschien
Omdat ik niet

Ik zocht je en ik vond je in de avondschemering
Gewoon
Omdat ik niet wou weten hoe het met je ging

Wietske Loebis
September 2018

Vergeten goden

Ze waren ooit de heersers van de nacht
En maakten van de mensen makke schapen
Die zich bij elk concert zouden vergapen
Aan bassen en aan torso’s met een vacht
De sterren aan het oude firmament
Betoverden met rauwe, lieve woorden
Op soms gewoon maar drie of vier akkoorden
De ongestreken jongens met talent

Ze waren ooit de heersers van de nacht
De tieners prikten posters op de muren
Gedachten waren niet meer goed te sturen
Door hen werd men graag in de war gebracht
De sterren aan het oude firmament
Ze hebben in de hoofden rondgescharreld
Tot één voor één ter aarde kwam gedwarreld
En geen van hen door iemand werd herkend

Ze waren ooit de heersers van de nacht
De tijd verstreek; er kwamen nieuwe goden
Die supersimpel down waren te loaden
En twentyfour online werden geacht
Als oude sterren aan het firmament
Zich bij de hemelpoort dienen te melden
Verpulveren de ooit gevierde helden
Als Petrus vraagt: Het spijt me, en u bent?

Wietske Loebis
Juni 2018

Of we d’r al bijna zijn

We zouden toch naar waar het groen is
Naar zielsgeluk en zon aanéén
Waar liefde best wel goed te doen is
Met niks dan vrede om ons heen
We reizen al miljoenen jaren
Langs rif en rots en langs ravijn
De vraag begint in ons te varen
Of we d’r al bijna zijn

We zouden toch naar puike oorden
En hand in hand van wieg naar graf
Hoor ons hier nu de sfeer verwoorden
De motor slaat voortdurend af
Zeg, zijn we niet fout afgeslagen
De reisgids hult zich in chagrijn
Van ons durft niemand meer te vragen
Of we d’r al bijna zijn

Een lieve oom zou ons begroeten
Een achtergrond van wuivend riet
Maar nee, opnieuw diezelfde route
Hoewel de gids beweert van niet
Waar muren worden opgemeten
Geroepen wordt in de woestijn
Mag Joost alleen het antwoord weten
Of we d’r al bijna zijn

Wietske Loebis
Mei 2018

Dingen die niet hoeven

Ik snak zo naar dat veel te dikke boek
Waarvan ik nooit een bladzij hoef te lezen
Ik hoef goddank niet naar de kern op zoek
Vijf sterren zullen mij een zorg wezen
En dat toneelstuk over die poëet
Waarop je eerst een half jaar moet studeren
Waarover een vriendin zo wollig deed
Geen zinnig woord heb ik te ventileren

En wat ik van die arthousefilm vond
Ik hoef niet eens wat bij elkaar te liegen
Te kronkelen dat ik het niet verstond
Geen Franse regisseur kan mij bevliegen
Al zeggen de recensies ‘magistraal’
Door níet te gaan, leef ik met volle teugen
Hermetisch, uitgekookt of atonaal
Ik gá niet; daar kan ik mij op verheugen

Ik wil er niet van proeven
En trek een eigen plan
De dingen die niet hoeven
Er zijn er steeds meer van

Wat hou ik van mijn onvolprezen boek
Dat deze zomer niet wordt meegenomen
Ik hoef niet in een schaduwrijke hoek
Tot inkeer of tot een geloof te komen

Laat mij maar met de voorjaarszon alleen
Met dingen die niet hoeven om me heen

Wietske Loebis
April 2018

Bohemien in Beetsterzwaag

Je zult maar bohemien zijn, door een vrijheidsdrang bevangen
Voortdurend overmeesterd door een expressief verlangen
Je wilt de bol bedwingen, liever gister dan vandaag
Maar nét als je daadkrachtig je gitaar hebt omgehangen
Blijk je bohemien
In Beetsterzwaag

Het zonlicht op je wangen
Al wil je nog zo graag
Je blijft een bohemien
In Beetsterzwaag

Een regel van een dichter, die allang is overleden
Vervult je van geluk alsof de zin is ingetreden
Ook jij voelt steeds die drang in elke vezel, elke laag
Maar nét als je je biezen pakt, zoals die dichters deden
Blijk je bohemien
In Beetsterzwaag

O dichtkunst, onversneden
Al wil je nog zo graag
Je blijft een bohemien
In Beetsterzwaag

Een tentje en een zakmes; je staat klaar om te verdwalen
Misschien dan wel verstandig om nog eerst Chinees te halen
Een briefje achterlaten, dan verdwijnen in een vlaag
Maar als het stilvalt en de muze zwijgt in alle talen
Blijk je bohemien
In Beetsterzwaag

De pieken en de dalen
Maar niet te gortig, graag
Je blijft een bohemien
Uit Beetsterzwaag

Wietske Loebis
Maart 2018

NB. *Teksten mogen alleen op bepaalde voorwaarden worden gebruikt. Neem vooraf altijd contact op met wietske@wietskeloebis.nl

© 2018 – Wietske Loebis | All rights reserved