Tekst Zoekt Muziek

Tekst zoekt muziek

Het jaar van de liefde zoekt muzikanten en zangers! *

2022

Dit wordt het jaar - het jaar van de liefde
In iedere bloesem, in iedere knop
Het fluistert in velden, het neuriet in straten
Geen onweersbui kan hier dit jaar tegenop
Het ruist en het suist en het bruist al van verre
Het staat in de sterren
Het jaar van de liefde is daar

Dit wordt het jaar - het jaar van de liefde
Het jaar van de oogst van verboden vers fruit
En alles wat duwde en alles wat stuwde
En al wat gedempt werd, dat breekt er nu uit
Het bloeit en het gloeit en het sproeit tegen klippen
Het brandt op de lippen
Het jaar van de liefde is daar

Het walst in de wolken
Het juicht in de regen
Geen ziel zal ontkomen
Geen hart houdt het tegen

Want dit wordt het jaar - het jaar van de liefde
Het spat van de klinkers, het woelt in het land
We moesten er ruim twintig eeuwen op wachten
Maar Venus regeert nu met ijzeren hand
Het gonst en het bonst en het bronst in de gangen
Een lied van verlangen
Het jaar van de liefde is daar

Wietske Loebis
December 2021

Omdat ik niet wou weten

Gewoon
Omdat ik niet wou weten hoe het met je ging
Alleen om deze reden, kwam ik in de zoekmachine
En voerde daar je naam in, als vanzelf, en plotseling
Ontrolde zich op mijn naïeve beeldscherm een lawine
Jij, op hardloopschoenen in de dauw
Jij, bij feestje smaakvol staan te wezen
Jij, met een dolfijn op Curaçao
Jij, met tent en hond in de Vogezen
Dat borsthaar uit dat overhemd, dat losjes openhing
En dat, omdat ik niet wou weten hoe het met je ging

Gewoon
Omdat ik niet wou weten, zocht ik jou eens op
Het netwerk kwam tot bloei en wist je overal te vinden
Gelukkiger dan ooit zag ik je, in een notendop
Ik keek niet; wie niet kijkt, die kan zich niet laten verblinden
Jij, met studievrienden op terras
Jij, aan een stuk door het glas geheven
Jij, vroeg onderweg met sportschooltas
Jij, mij nergens missend in je leven
Dineren in een Frans kasteeltje op een heuveltop
En dat, omdat ik niets wou weten, ach man, lazer op

Gewoon
Omdat ik niet
Alleen
Omdat ik niet
Misschien
Omdat ik niet

Ik zocht je en ik vond je in de avondschemering
Gewoon
Omdat ik niet wou weten hoe het met je ging

Wietske Loebis
September 2018

‘Omdat ik niet wou weten’
Uitgevoerd door Lucretia van der Vloot
Tekst: Wietske Loebis
Muziek: Johan Hoogeboom

De oude ziel



Er woont een oude ziel in mij, die alles beter weet
Die zorgt dat ik mijn oudedagsvoorziening niet vergeet
Eén die me ’s avonds wakker houdt, met ‘maar’ en ‘als’ en ‘stel’
Die bij ieder belastingformulier zucht: ‘zie je wel’
Hij schudt het moede hoofd als ik de kluts ben kwijtgeraakt
En alles, alles, álles heeft hij al ‘s meegemaakt

Daar zit hij, in zijn zetel
Met een naslagwerk op schoot
Citeert iets dieps van Sartre
En ik ben als de dood

Net als ik een contract verscheur en juich om mijn besluit
Dan kijkt hij naar mijn toekomst en barst hij in snikken uit
Denk ik ooit aan mijn ouders, als ik zak in het moeras
Dat ík het zelf moet weten – als ik leven wil van gras
De oude ziel weet donders goed waar hij het over heeft
Wat hij aan tegenslagen heeft doorstaan en overleefd…

Daar zit hij, in zijn zetel
Met een spreuk in het Latijn
Daar zit hij, oorverdovend
Het er niet mee eens te zijn

Er woont een oude ziel in mij en soms heeft hij gelijk
Dat met die hypotheek bracht ik laatst keurig in praktijk
Maar laat me voortaan zonder handen en in elke sloot
Van schaafwonden en pleisters wordt de mens nou eenmaal groot
Ook Grote Denkers struikelden, al zoekend naar hun doel


De oude ziel is langzaam weggedommeld in zijn stoel

Uitgevoerd door: Bas Marée
Muziek: Bas Marée

Wietske Loebis
februari 2017

Het onvoltooide



Geef mij de grootsheid van het onvoltooide
Het bijna-affe of juist het begin
Het onontpopte en het onontplooide
Gewoon, wegens geen tijd meer of geen zin
De schoonheid van een ongestucte muur
Van halve latexemmers in een schuur
De hoop van hete ijzers in het vuur
Laat mij niet aan het eind, maar middenin

De poëzie van nog iets kunnen worden
Niet aangeraakt door wanhoop of chagrijn
Het resultaat nog lang niet aan de orde
Maar wel dat het uitzonderlijk zal zijn
De schoonheid van een niet geschreven brief
Een niet ontloken lente met je lief
Een toezegging, maar niet definitief
Laat mij niet in het veld, maar langs de lijn

Omhels onaf
Onvoorbereid
Het ingehaald
Zijn door de tijd

Volbrachte symfonieën en sonaten…
Franz Schubert kwam verheugd tot een besluit
Eén zou hij ‘unvollendet’ achterlaten
Het hemelse van niet verschoten kruit
Een spel waarvan het doel niet is bepaald
Het eind in zicht, maar onderweg verdwaald
De schoonheid van de deadline niet gehaald
Betoverend, maar hoe leg ik het

Muziek: Arnoud Breitbarth
Uitgevoerd door: Britt Lenting

Wietske Loebis
Februari 2017

Thuis

Die ochtend werd ik wakker in het huis
Het huis waar ik met klei en knuffels speelde
Op bed geheimen met vriendinnen deelde
Met Thomas kuste, als er niemand thuis
En nu, het was ruim dertig jaar nadien
Ontwaakte ik weer in die meisjeskamer
Met ogen dicht werd het steeds aangenamer
Mijn plakboeken, mijn posters, ik werd tien

De stappen op het slijtvaste parket
Mijn moeder zong wat mistige coupletten
Mijn vader ging zijn ‘kopi tubruk’ zetten
De geur steeg op, de poes sprong op mijn bed
Gordijnen open, bijna altijd scheen
De zon, al was het nog zo regenachtig
Het was nog zo negentienvierentachtig
Een Garfield-dekbed zacht over me heen

Wat hield ik van het bed waarin ik lag
Ik wilde alsjeblieft nog even blijven
Voordat er weer een wolk over kwam drijven
Ik deelnam aan de haast van alledag

Laatst reed ik langs dat huis, ik zag al vlug
Een serre en twee nieuwe dakkapellen
Natuurlijk durfde ik niet aan te bellen
Maar soms, met ogen dicht, keer ik terug

Muziek: Mattijs Verhallen
Uitgevoerd door: Wietske Loebis

Wietske Loebis
Februari 2017

NB. *Teksten mogen alleen op bepaalde voorwaarden worden gebruikt. Neem vooraf altijd contact op met wietske@wietskeloebis.nl

© 2018 – Wietske Loebis | All rights reserved